Hiob tak odpowiedział swoim przyjaciołom:
«Istotnie. Ja wiem, że tak jest. Jak człowiek może być przed Bogiem prawy?
Gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc.
Umysłem mądry, a potężny mocą. Któż Mu się sprzeciwi, a ocaleje?
Przesunie On góry, choć one nie wiedzą, kto je wywraca w swym gniewie.
On ziemię porusza w posadach, tak iż się trzęsą jej filary.
Słońcu daje rozkaz, a ono nie wschodzi, na gwiazdy pieczęć nakłada.
On sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach;
On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i Strefy Południa.
On czyni cuda niezbadane, nikt nie zliczy Jego dziwów.
Oto przechodzi, ale Go nie widzę, mija, ale Go nie dostrzegam.
Porywa – któż Mu zabroni? Kto Mu powie: Co czynisz?
Jakże ja zdołam z Nim mówić? Jakich dobiorę słów wobec Niego?
Choć słuszność mam, nie odpowiem, a przecież błagać będę o litość.
Jeśli zawołam, czy mi odpowie? Nie mam pewności, czy głos mój słyszy».

Każdego dnia wołam do Ciebie, Panie,
ręce do Ciebie wyciągam.
Czy uczynisz cud dla umarłych?
Czy wstaną cienie, by wielbić Ciebie?

Czy to w grobach sławi się Twoją łaskę,
a wierność Twoją w miejscu zagłady?
Czy Twoje cuda widzi się w ciemnościach,
a sprawiedliwość w w krainie zapomnienia?

A ja wołam do Ciebie, Panie,
niech nad ranem dotrze do Ciebie moja modlitwa.
Czemu odrzucasz mnię, Panie,
i ukrywasz swoje oblicze przede mną?

Gdy Jezus z uczniami szedł drogą, ktoś powiedział do Niego: «Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz».
Jezus mu odpowiedział: «Lisy mają nory i ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć».
Do innego rzekł: «Pójdź za Mną». Ten zaś odpowiedział: «Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca».
Odparł mu: «Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże».
Jeszcze inny rzekł: «Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu».
Jezus mu odpowiedział: «Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego».