Renowacja tabernakulum
15.05.2021

Tabernakulum jest w Kościele katolickim miejscem wyjątkowym, zwanym niekiedy nawet Tronem Boga. To właśnie tutaj przechowuje się Najświętszy Sakrament – jest to zatem miejsce sakramentalnej obecności Jezusa Chrystusa. Tabernakulum do naszej świątyni przywiózł ks. proboszcz Stanisław Noga z Łodzi 31.05. 1989 roku. Zostało ono ufundowane przez p. Rutkowskiego jak z uśmiechem wspomina ks. proboszcz Noga p. Rutkowski ufundował go dlatego że, na budowie kościoła panował porządek. Bóg dotyka naszych serc na różny sposób czasem jest to porządek czasem uśmiech czasem dobroć. Od chwili mojego przyjścia na Tysiąclecie każdego dnia mnie zaskakuje swoją troską i miłością której doświadczam przez Wasze ręce oraz serca. Jest On niesamowity w każdym z Was, wiem z całą świadomością że jest to Jego Dom, Dom w którym mieszka i jest obecny ale wiem też że jest to Dom każdego z Was. Dziękuje Wam za troskę o tą świątynię, dziękuję wszystkim składającym jakąkolwiek ofiarę na potrzeby tej świątyni. Dziękuje za szybką odpowiedź w sprawie renowacji tabernakulum prawdę mówiąc jestem wzruszony szybkością Waszej reakcji to dzięki Wam możemy już przystąpić do prac renowacji w przyszłym tygodniu w środę. Niech dobrych Bóg Wam stokroć wynagradza Waszą ofiarność oraz hojność.

Wszyscy wiemy czym jest tabernakulum dla każdego z nas, to łacińskie słowo tabernaculum ma kilka znaczeń (namiot, baldachim, mieszkanie, najświętsze miejsce, świątynia) wszystkie jednak nawiązują do mieszkania, czegoś, gdzie można przebywać i pod czym można się schronić. W religii katolickiej tabernakulum jest głównie miejscem przechowywania Przenajświętszego Sakramentu. Przechowuje się również konsekrowane komunikanty, czyli ciało Jezusa. Są one niezbędne do udzielania komunii chorym.

Już w początkowych wiekach chrześcijaństwa tabernakulum służyło do przechowywania Najświętszej Eucharystii, mogło jednak różnić się wyglądem i umiejscowieniem. Mógł to być ołtarz w cyborium – przypominający czworoboczny namiot, boczny ołtarz, a także domek lub sakramentalna chatka – z wieżyczkami umieszczana obok ołtarza głównego, po prawej stronie od Ewangelii. Z czasem Najświętszy Sakrament umieszczano w ołtarzach bocznych – zwłaszcza w kolegiatach.

Co do samego wyglądu tabernakulum początkowo było ono wykonywane z drewna, zdecydowanie rzadziej z kamienia czy innego kruszcu. Wraz z kolejnymi aktami i synodami, pojawiały się konkretne nakazy co do jego wnętrza (wyłożone drewnem topolowym) czy drzwiczek, mających chronić przed świętokradztwem (konieczność montowania żelaznych sztab i zamków). Dopiero rytuał rzymski nakazał, by tabernakulum było bogato zdobione i złocone, a dodatkowo na jego przodzie zawieszano zasłonę, symbolizującą tajemniczość.

Po II soborze watykańskim zaczęto szukać praktyczniejszych rozwiązań w kwestii kształtowania przestrzeni w kościele, dlatego uznano, że tabernakulum powinno być umieszczone w tej części świątyni, która sprzyja modlitwie, wyciszeniu, skupieniu – najczęściej jest to centrum ołtarza głównego lub jednego z ołtarzy bocznych.

Obecnie spotykamy bogato zdobione tabernakula, pozłacane, wykonane z trwałych materiałów ognioodpornych z dodatkowymi zabezpieczeniami, dzięki którym Najświętszy Sakrament jest dobrze chroniony. Nasze tabernakulum jest skromne a zarazem piękne pasujące do wystroju naszej świątyni, jakże ważny jest jego kształt koła, koło nie ma początku ani końca taki też jest nasz Bóg.

 

Ks. proboszcz Józef